potępiać


potępiać
potępiać {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk VIIIa, potępiaćam, potępiaća, potępiaćają, potępiaćany {{/stl_8}}– potępić {{/stl_13}}{{stl_8}}dk VIIb, potępiaćpię, potępiaćpi, potępiaćpiony {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'oceniając czyjeś działanie jako złe, karać kogoś, zwykle słownie': {{/stl_7}}{{stl_10}}Nie potępiaj mnie zbyt pochopnie. Potępiać chuligaństwo. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_8}}rel. {{/stl_8}}{{stl_7}}'skazywać kogoś na karę piekła; pozbawiać zbawienia': {{/stl_7}}{{stl_10}}Bóg nie potępia skruszonych. Potępiony grzesznik. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • potępiać — → potępić …   Słownik języka polskiego

  • potępiać – potępić — {{/stl 13}}{{stl 8}}{kogoś, coś} {{/stl 8}}w czambuł {{/stl 13}}{{stl 7}} potępić kategorycznie; wszystko lub wszystkich bez wyjątku; w całości : {{/stl 7}}{{stl 10}}Potępiano w czambuł wszelkie przejawy indywidualizmu. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • piętnować — ndk IV, piętnowaćnuję, piętnowaćnujesz, piętnowaćnuj, piętnowaćował, piętnowaćowany 1. «uznawać coś za zło, za hańbę, surowo osądzać, ostro potępiać kogoś lub coś (zwykle wobec opinii ogółu, środowiska)» Piętnować przekupstwo, donosicielstwo,… …   Słownik języka polskiego

  • głowa — 1. Alkohol, wino, piwo itp. szumi komuś w głowie «ktoś jest oszołomiony po wypiciu alkoholu, wina, piwa itp.»: Długo nie mogę zasnąć, w głowie szumi mi piwo, pocałunki puchną na wargach, a policzek pali ze wstydu. Z. Kruszyński, Na lądach. 2.… …   Słownik frazeologiczny

  • ciskać — ndk I, ciskaćam, ciskaćasz, ciskaćają, ciskaćaj, ciskaćał, ciskaćany cisnąć dk Va, ciskaćnę, ciśniesz, ciśnij, ciskaćnął, ciskaćnęła, ciskaćnęli, ciśnięty, ciskaćnąwszy 1. «rzucać, miotać» Ciskać kamienie a. kamieniami. Cisnąć czapkę na stół a.… …   Słownik języka polskiego

  • ganić — ndk VIa, ganićnię, ganićnisz, gań, ganićnił, ganićniony «krytykować, oceniać nieprzychylnie, mieć za złe, potępiać» Ganić dziecko za złe zachowanie. Ganić czyjeś postępowanie …   Słownik języka polskiego

  • już — 1. «wyraz podkreślający, że coś jest wynikiem minionego czasu, że coś się zdarza wcześniej w stosunku do oczekiwania, spełnia to oczekiwanie lub jest bliskie spełnienia» Miasteczko ma już pięćset lat. Już w połowie marca nastały ciepłe, słoneczne …   Słownik języka polskiego

  • pies — m IV, DB. psa, C. psu, Ms. psie; lm M. psy 1. «Canis familiaris, zwierzę domowe z rodziny o tej samej nazwie, powszechnie hodowane na świecie w różnych rasach i odmianach (około 300), często tresowane dla specjalnych celów, np. dla tropienia… …   Słownik języka polskiego

  • potępiająco — przysłów. od potępiający (p. potępiać) Spojrzeć, patrzeć na kogoś potępiająco. Ocenić coś potępiająco …   Słownik języka polskiego

  • potępić — dk VIa, potępićpię, potępićpisz, potępićtęp, potępićpił, potępićpiony potępiać ndk I, potępićam, potępićasz, potępićają, potępićaj, potępićał, potępićany 1. «uznać coś za złe, ocenić negatywnie, uznać kogoś winnym czegoś; zganić, napiętnować»… …   Słownik języka polskiego